Strona Główna
      Broń sieczna
      Miecze
      Topory
      Sztylety
      Broń obuchowa
      Maczugi
      Młoty
      Broń drzewcowa
      Włócznie
      Glewie
      Broń strzelecka
      Łuki
      Kusze
      Pancerze ochronne
      Hełmy
      Zbroje
      Tarcze


     


Łuk to jedna z najstarszych broni znanych ludzkości. Stosowany juz w epoce neolitu, wyrzuca pociski zwane strzałami ( staropol. płoszczyk), korzystając z energii zgromadzonej w cięciwie, która naciągnięta napręża dodatkowo łęczysko.

Łuk refleksyjny szybko zdobył dużą popularność w Polsce. Już w XV w. był w powszechnym użytku, w następnych wiekach stał się symbolem służby wosjkowej przy stroju cywilnym (wraz z sajdakiem - pojemnikiem na łuk i strzały zszytym z łubi i kołczanu ).

Natomiast na zachodzie karierę robił łuk długi - groźna broń w rękach angielskich łuczników. Jego łęczysko dochodziło do 180 cm długości, wykonywano je z drewna cisowego, orzechowego, jesionowego lub z wiązu. Cięciwa wykonana była z skręconych nici konopnych bądź lnianych. Łuk ten powstał w XIII wieku i na polu bitwy pozostał niemal do końca wieku XV. Trwający kilkanaście lat (właściwie od dziecka) trening łuczników angielskich doprowadził do tego, że byli oni w stanie na 150 metrów przebić strzałą (specjalnej konstrukcji) zbroję, celnie strzelali zaś aż na 360 metrów. Większa szybkostrzelność (od 5 do 10 strzał na minutę) nieraz dawała im zwycięstwo nad kusznikami wroga, których broń miała większy zasięg. Tak było m.in. w bitwie pod Crecy, gdzie Anglicy przy stracie około stu ludzi odnieśli druzgocące zwycięstwo nad Francuzami (stracili oni kilka tysięcy rycerstwa) oraz wynajętymi przez nich (skądinąd doskonałymi) kusznikami genueńskimi.

Właśnie z powodu wieloletniego treningu, jaki przejść musiał łucznik, by stać się pełnowartościowym "narzędziem" na polu walki, bardziej popularna od łuku stawała się kusza. Wymagała tylko krótkiego przeszkolenia i była o wiele groźniejsza dla coraz mocniej opancerzonych rycerzy.

Renesans łuku na polu walki nastąpił w Polsce w XVII wieku. Uzupełniał on w walce broń palną, której ponowne naładowanie po strzale często było niemożliwe. Używany był przez jazdę pancerną, która przygotowując pole do decydującego ataku husarii, stosowała taktykę "tatarskiego tańca" - doskok nieprzyjaciela, krótka walka, wycofanie - i tak wielokrotnie. Należy zauważyć, że europejscy rycerze po raz pierwszy zetknęli się z taką taktyką walki już w trakcie wypraw krzyżowych. Ruchliwi konni łucznicy tureccy byli nielada orzechem do zgryzienia dla przyzwyczajonej do otwartej walki na kopie, ciężkiej kawalerii krzyżowców.